In vroegere tijden werd genezing vooral beleefd als een geestelijk gebeuren. De Antoniusbroeders lieten overweldigend mooie beelden van grootse kunstwerken als therapeutische middelen vervaardigen. De zieken werden voor het altaar met de schilderijen gebracht in de hoop dat de hierin werkzame krachten der heiligen hen innerlijk tot rust zouden brengen en harmoniseren, waardoor ook een lichamelijke genezing, mede dankzij de ondersteunende medicamenten, mogelijk was. Maar steeds stond genezing vanuit de geest op de voorgrond, omdat ziekte ervaren werd als een gevolg van innerlijke dwalingen en zwakheden. Een van de altaren die speciaal voor dit doel werden geschilderd, is het nu wereldberoemde Isenheimer altaar, geschilderd door Matthias Grünewald.  rechts: Het Isenheimer altaar: "De verzoeking van de heilige Antonius" (1512-1515)

Door de triomftocht van de natuurwetenschappelijke geneeskunde en het materialistische bewustzijn groeide de wetenschap over het lichaam en kwam de genezing vanuit het lichaam op de voorgrond.
De schilderij De anatomieles (1632) van Rembrandt laat het begin van deze ontwikkeling in de geneeskunde zien

Sinds het begin van de vorige eeuw werd het besef van de nauwe samenhang van lichamelijke en psychische processen steeds groter.
De arts dr. Margareta Hauschka (1896-1980) legde de basis voor Kunstzinnige Therapie op antroposofische grondslag. In 1927 begon zij het schilderen met patiënten tot een medisch gefundeerde therapie te ontwikkelen.
Tegenwoordig zijn er verschillende theoretische grondslagen voor kunstzinnige therapieën.
Zij berusten op de gedifferentieerde onderzoeken van het therapeutisch effect van de verschillende kunsten.
 

Frage Was bleibt mir, wenn die Liebe mich verläßt, Wenn die Lust mich verläßt zu lieben? Noch hat mir jedes leise Wort die Liebe eingeschrieben. rechts: deze schildering ontstond gedurende een therapeutische sessie en is geinspireerd door het gedicht "vraag" van Eva Strittmatter